Ιστορία του σαπουνιού

Filyra

Σαπούνι….έρχεται από το βάθος της ιστορίας να καθαρίσει, να ευωδιάσει τα ρούχα ,τα υφάσματα, το χώρο, το σώμα μας. Ντύθηκε με αγνότητα, αρώματα,πολυτέλεια ή θεραπευτική δράση και παραμένει μια καθημερινή αναγκαιότητα από την πρώτη επαφή μας με τη ζωή.

Ο πρώτος τρόπος καθαρισμού ήταν με το νερό.

Ένα υλικό σαν σαπούνι βρέθηκε σε πήλινους κυλίνδρους κατά την ανασκαφή της αρχαίας Βαβυλώνας είναι η απόδειξη ότι η σαπωνοποιία ήταν γνωστή ήδη από το 2800 π.Χ. Επιγραφές σχετικά με τους κυλίνδρους αναφέρουν ότι ήταν λίπη βρασμένα με στάχτη, η οποία είναι μια μέθοδος παραγωγής σαπουνιών ακόμη και σήμερα.

Αρχεία δείχνουν ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι λούζονταν τακτικά. Ο πάπυρος Ebers, ένα ιατρικό έγγραφο από το 1500 π.Χ., περιγράφει το συνδυασμό των ζωικών και των φυτικών ελαίων με αλκαλικά άλατα για να σχηματίσουν ένα είδος σαπουνιού, που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία ασθενειών του δέρματος, καθώς και για το πλύσιμο.

 

 

Την ίδια περίπου εποχή, ο Μωυσής έδωσε στους ισραηλίτες λεπτομερείς νόμους που διέπουν την προσωπική τους καθαριότητα. Σχετίζονταν με την υγεία και την θρησκευτική κάθαρση.

Οι αρχαίοι Έλληνες παρόλο που έδιναν μεγάλη αξία στην αισθητική τους , δεν χρησιμοποιούσαν το σαπούνι. Αντ ‘αυτού, καθάριζαν το σώμα τους με πλάκες από άργιλο, άμμο, ελαφρόπετρα και στάχτη. Αλείφονταν στη συνέχεια, με ελαιόλαδο και αιθέρια έλαια και έξύναν το έλαιο μαζί με το ρύπο, με ένα μεταλλικό εργαλείο γνωστό ως στλεγγίδα. Χρησιμοποίησαν επίσης ελαιόλαδο με αλυσίβα.

 

 

Το σαπούνι πήρε το όνομά του, σύμφωνα με έναν αρχαίο μύθο της Ρώμης, από το βουνό Sapo, όπου βρίσκονταν θυσιαστήριο ζώων. Η βροχή ξεπλένοντας το ζωικό λίπος, ξύλο και στάχτες τα μετέφερε μαζί με τα αργιλώδη χώματα στον ποταμό Τίβερη. Οι γυναίκες διαπίστωσαν ότι αυτό το μίγμα πηλού καθάριζε τα ρούχα πολύ καλύτερα και με λιγότερη προσπάθεια.

Αντίθετα με τους Ρωμαίους εμείς οι Έλληνες θεωρούμε ότι η σαπωνοποίηση ανακαλύφθηκε στη Λέσβο. Εκεί στην αρχαιότητα έκαναν θυσίες στην θεά Άρτεμη. Τα ζωικά λίπη, η στάχτη των ξύλων και το νερό της βροχής σχημάτιζαν ένα κίτρινο ρυάκι που κατέληγε στο ποτάμι. Εκεί οι γυναίκες, πλένοντας τα ρούχα, παρατήρησαν τις καθαριστικές του ιδιότητες. Το σαπούνι λοιπόν πήρε το όνομά του από το όνομα της ποιήτριας Σαπφούς που ζούσε στη Λέσβο.

Οι αρχαίοι Γερμανοί και Γαλάτες χρησιμοποιούσαν μια ουσία που ονομάζεται σαπούνι, από ζωικό λίπος και τέφρα, για να τονίσουν το χρώμα στα κοκκινα μαλλιά τους.

Ό προηγμένος ρωμαικός πολιτισμός έβαλε το μπάνιο στην καθημερινότητα. Το πρώτο από τα διάσημα ρωμαϊκά λουτρά, που τροφοδοτείται με νερό από τα υδραγωγεία τους, χτίστηκε περίπου το 312 π.Χ. Τα λουτρά ήταν πολυτελή, και πολύ δημοφιλή, παρόλαυτά το σαπούνι είχε πολύ μικρή χρήση στην προσωπική υγιεινή. Στον δεύτερο αιώνα μ.Χ., ο Έλληνας γιατρός, Γαληνός, συνιστά το σαπούνι για δύο λόγους. Ως φάρμακο και για καθαρισμό.

 

 

Μετά την πτώση της Ρώμης το 467 μ.Χ. μειώνεται η συνήθεια του λουτρού στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Γίνονται αισθητές οι επιπτώσεις της βρωμιάς στη δημόσια υγεία. Αυτή η έλλειψη προσωπικής καθαριότητας συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στη μεγάλες επιδημίες του Μεσαίωνα.

Όμως υπήρχαν περιοχές του μεσαιωνικού κόσμου όπου η προσωπική καθαριότητα εξακολουθούσε να είναι πολύ σημαντική. Καθημερινά ομαδικά μπάνια ήταν ένα κοινό έθιμο στην Ιαπωνία κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Καθώς και στην Ισλανδία, πισίνες με νερό από θερμές πηγές ήταν δημοφιλή μερη συνάντησης.

 

 

Πρώτα κέντρα παραγωγής σαπουνιών.

Η κατασκευή του σαπουνιού στην Ευρώπη και την περιοχή της Μεσογείου επανεμφανίστηκε μέχρι το τέλος της πρώτης χιλιετίας. Πρώτα κέντρα παραγωγής ήταν της Μασσαλίας στη Γαλλία και της Savona στην Ιταλία. Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι η γαλλική λέξη Savon , για τα σαπούνια, μπορεί να προέρχεται από το όνομα του τελευταίου κέντρου.

 

 

Ένα σαπούνι που περνάει στην ιστορία είναι το Jabon de Castilla, ή Καστίλλης σαπούνι,

επίσης γνωστό για τους φαρμακοποιούς ως Sapo hispaniensis ή Sapo castilliensis. Αρχικά ένα σημαντικό προϊόν για την περιοχή της κεντρικής Ισπανίας, Castilla ,έγινε τελικά η γενική ονομασία για τα λευκά, σκληρά σαπούνια από το ελαιόλαδο .

 

 

Από το 18ο αιώνα μετά την ανακάλυψη της γλυκερίνης, περνάμε σε μεγάλη παραγωγή του διάφανου σαπουνιού

Αν και η προόδος στην χημεία με τα τασιενεργά συστατικά του 20ου αιώνα, είναι εντυπωσιακή και έχουν παραχθεί εκατοντάδες οικιακά και βιομηχανικά καθαριστικά, σαμπουάν και άλλα καλλυντικά, τα παραδοσιακά σαπούνια έχουν διατηρήσει τη δημοτικότητά τους για το πλύσιμο και το μπάνιο.

Εξακολουθούν να είναι τα αγνότερα για τον άνθρωπο προσφεροντάς του πραγματική περιποίηση, φροντίδα και ομορφιά.

 

Πηγές:


Δες περισσότερα



Προηγούμενα Επόμενα